Agentura

To taka dość ciekawa sytuacja. Kiedy do człowieka dochodzi, że mimo wszystko nie da rady. Kiedy zrozumie, że zadanie go przerasta. Gdy mimo to nie porzuci on tego zdania i wykonuje je dalej to wtedy nagle sytuacja staje się prosta i lekka zarazem. Wypracowuje się wtedy jakiś malutki obszar działania, który stanowi niejako punkt wyjścia. Albo też coś na rodzaj bezpiecznego schronu.

Całość chyba polega na tym że przestaje zależeć żeby osiągnąć pierwotnie zamierzony cel. Może na tym, że cel przestaje być faktycznie celem.

Z mniej filozoficznych spraw. Ostatnio coraz częściej zauważam że znajduję się w sytuacjach, w których jestem po raz pierwszy. Czyżby monotonia bałaganu pchała w tryb ucieczki do nieznanego?