Agentura

No więc, jest tak, że chce sie pisać. Może nie dokładnie "tylko" pisać, ale pisać dobrze. To już sztuka, której agentka nie posiadła, mimo swojego podeszłego już (jakby) wieku. Ale bardzo bym chciała pisać dobrze. Naczytałam sie ostatnio dobrych tekstów (np. super książka "Dziewice konsystorskie" i "Piekło Kobiet" Sz.P. Boya Żeleńskiego*, którego nawiasem (drugim) mówiąc nie doceniałam dotychczas wystarczająco, nie wspominając, że kończy mi sie Świat Dysku Pratchetta w pobliskiej bibliotece...) i skoro sie naczytałam, to teraz pisać sie ładnie zachciewa. Ale to nie takie proste. Nie wiem jak zacząć i od czego zacząć. Jednak takie pisanie dobre to nie to samo co listy (które też ostatnio jakoś tak odpowiedzialniej pisze i próbuje ograniczać ilościowo odbiorców).

Internet. No, trzeba przyznać, że jestem już tak rozsmarowana cienko na nim całym... wszędzie jestem po kawałku, nigdzie nie ma na tyle, by ktoś mógł jakoś bardziej mnie zdekonspirować. Ale jednak- dużo mnie tam. Jakoś czasy sie zmieniły i usiłując utrzymywać kontakty z ludźmi, trzeba tam być. Bez tego ciężko.

Dzieci. Dzieci są paskudne i z każdym dniem coraz lepiej to sobie przypominam. Czuje sie, jakbym stała w studni w wodzie po pas. Niby nie ma o co panikować, ale już ciurkiem po ścianach wlewa sie tego więcej i więcej. Za pare tygodni już przykryje moją głowę...

A w ogóle, smarkacz jeden, calutki pokryty ochronnym plastikiem wjechał we mnie bezczelnie. Wbił mi kierownice w udo i jeszcze siniec boli. Czy jemu coś sie stało? Absolutnie nie. Sam był w szoku. Nie wiem czy przez to, że świata przez te ochroniacze na wszystkim nie widzi, czy może przez to, że pokonał w walce na rowery taką 5 razy większą od niego. Cóż... dzieci...

*Tak w ogóle, jakby komuś zależało na zdjęciu z pomnikiem tego pana, to jest taki jeden, stoi na plantach, niedaleko Wawelu. Ja sobie zrobiłam, bo mi bardzo zaimponował ostatnimi czasy.